دانیال ۲:۳۱-۳۵
«اعلیحضرت نگاه کردند و دیدند که در مقابلشان مجسمه بزرگی ایستاده است - مجسمهای عظیم و خیرهکننده، با ظاهری مهیب. سر مجسمه از طلای خالص، سینه و بازوهایش از نقره، شکم و رانهایش از برنز، ساقهایش از آهن، پاهایش قسمتی از آهن و قسمتی از گل پخته شده بود. در حالی که شما تماشا میکردید، سنگی بریده شد، اما نه به دست انسان. به پاهای آهنی و گلی مجسمه برخورد کرد و آنها را خرد کرد. سپس آهن، گل، برنز، نقره و طلا همه خرد شدند و مانند کاه در تابستان در زمین خرمن کوبی شدند. باد آنها را بدون اینکه اثری از خود به جا بگذارد، با خود برد. اما سنگی که به مجسمه برخورد کرده بود، کوهی عظیم شد و تمام زمین را پر کرد.»